.
Το Μπαλικλίγκελ είναι 150 μέτρα μήκος και 30 μέτρα πλάτος. Το βάθος του είναι γύρω στα 3–5 μέτρα. Είναι το σπίτι βατράχων, ενός είδους ψαριών που εμφανίζεται σε τοπικούς θρύλους. Αυτά τα ψάρια λατρεύονται από τους ντόπιους και δεν τρώγονται. Σύμφωνα με τον θρύλο, μετά την ρίψη του προφήτη Αβραάμ στη φωτιά, συνέβη ένα θαύμα και οι γύρω περιοχές μετατράπηκαν σε παράδεισο. Πιστεύεται ότι αυτό το θαύμα συνέβη στο Μπαλικλίγκελ και τις γύρω περιοχές. Η τοποθεσία προσελκύει τον μεγαλύτερο αριθμό επισκεπτών κατά τη διάρκεια θρησκευτικών γιορτών, καθώς και τις νύχτες του Μεβλίτ και του Καντίλ.
Η σπηλιά όπου γεννήθηκε ο προφήτης Ιμπραήμ βρίσκεται επίσης στην πλαγιά του Μπαλικλίγκελ. Ως προπάτορας των τριών αβρααμικών θρησκειών, η σπηλιά όπου γεννήθηκε ο προφήτης Αβραάμ προσελκύει πολλούς επισκέπτες. Άτομα όλων των θρησκειών, από κάθε χώρα και κάθε πόλη, επισκέπτονται αυτή τη σπηλιά καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου. Δίπλα στη σπηλιά όπου γεννήθηκε ο προφήτης Αβραάμ βρίσκεται ο τάφος όπου ο Μπεδίουζαμαν Σαΐντ Νουρσί, ένας θρησκευτικός λόγιος της εποχής του, αναπαύτηκε πρώτος μετά τον θάνατό του.
Οι οικίες του θόλου Χαράν χτίστηκαν πριν από 150–200 χρόνια χρησιμοποιώντας τούβλα που συγκεντρώθηκαν από τον αρχαιολογικό χώρο. Είναι κατασκευασμένες από τούβλα τοποθετημένα σε τεχνική καθοδηγούμενης τοποθέτησης πάνω σε τετραγωνική ή σχεδόν τετραγωνική πρισματική βάση.
Το κονίαμα που χρησιμοποιήθηκε στην κατασκευή τους περιέχει ροδόσταγμα, άχυρο, ψημένη γη και ασπράδι αυγού; χάρη στον αρχιτεκτονικό τους σχεδιασμό και τα υλικά τους, αυτές οι οικίες παραμένουν δροσερές το καλοκαίρι και ζεστές το χειμώνα, και στενεύουν προς τα μέσα από το κάτω μέρος προς τα πάνω. Φτάνοντας σε ύψος έως 5 μέτρα στο εσωτερικό και κατασκευασμένες με 30–40 σειρές τούβλων, αυτές οι οικίες έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα χάρη στην επένδυση με λάσπη τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Αν και η ανακάλυψη του Γκομπεκλίτεπε χρονολογείται από το 1963—μία εύρεση που έχει ανοίξει νέα κεφάλαια στην ιστορία και έχει επιβάλει την αναθεώρηση ορισμένων μακροχρόνιων πεποιθήσεων—οι πρώτες ανασκαφές δεν ξεκίνησαν μέχρι το 1995.
Αυτή η τοποθεσία, η οποία δεν χρησιμοποιήθηκε ως οικισμός αλλά εξυπηρετούσε αποκλειστικά θρησκευτικούς σκοπούς, περιέχει πολλούς ναούς. Σε αυτό το σημείο, αναγνωρίζεται όχι μόνο ως το παλαιότερο αλλά και ως το μεγαλύτερο κέντρο λατρείας στον κόσμο.
Οι μορφές αυτών των μνημειωδών κτηρίων—οι οποίες υποδηλώνουν ότι ολόκληρη η περιοχή ήταν κέντρο πίστης και προσκυνήματος κατά την Νεολιθική εποχή, και εκ των οποίων έχουν αποκαλυφθεί έξι μέχρι σήμερα αν και οι γεωμαγνητικές μετρήσεις υποδεικνύουν ότι υπάρχουν συνολικά έως και 20—είναι παρόμοιες μεταξύ τους. Οι Τ-shaped στήλες, μερικές από τις οποίες φτάνουν τα 6 μέτρα σε ύψος, φέρουν τις παλαιότερες γνωστές σκαλιστές παραστάσεις από την Νεολιθική εποχή—αναπαραστάσεις ζώων, μερικές από τις οποίες αποδίδονται σε τρεις διαστάσεις—οι οποίες επίσης επιδεικνύουν το καλλιτεχνικό ταλέντο των προγόνων μας.
Το τζαμί βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Χαλίλ Ür-Rahman (Μπαλίκλιγκόλ). Το τζαμί είναι επίσης γνωστό τοπικά ως το «Τζαμί του Δόσεμε». Το 504, μια εκκλησία ανατέθηκε από τον ιερέα Ουρβισίου προς τιμή της Παναγίας, της μητέρας του προφήτη Ιησού. Καταγεγραμμένη ως η Εκκλησία της Παναγίας, αυτή η εκκλησία μετατράπηκε σε τζαμί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χαλίφη Αβασίτη αλ-Μαμούν (813–833). Ο μιναρές αποκαταστάθηκε το 1211–1212 από τον Ελ Μελίκ’ül Εσρέφ Μουζαφερουντίν Μούσα, ανιψιό του Σαλαδίν. Το κτίριο αποκαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (1520–1566). Το 1810, το κτίριο υπέστη εκτεταμένες επισκευές. Ο Εβλιγιά Τσελεμπί αναφέρεται σε αυτό το τζαμί ως το “Τέκκε του Ιμπραχήμ Χαλίλ” στο ταξιδιωτικό του έργο Seyahatname.
Το κτήριο βρίσκεται στην οδό Βαλή Φουάτ Μπέη (Μπούγιουκιολ). Πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα στον τόπο της Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, που χτίστηκε από τον Επίσκοπο Νόνα το 457. Λόγω της περιόδου του και της κατάστασής του ως η μεγαλύτερη εκκλησία στην περιοχή, αναφερόταν επίσης ως καθεδρικός ναός. Το κτήριο παρέμεινε σε κατάσταση κακής επισκευής για πολλά χρόνια και σε κάποια στιγμή χρησιμοποιήθηκε ως ηλεκτροπαραγωγικός σταθμός. Ανακαινίστηκε στις 28 Μαΐου 1993 και ανοίχθηκε για λατρεία ως τζαμί. Η είσοδος του τζαμιού κοιτάζει προς τα δυτικά, και η αίθουσα προσευχής κατασκευάστηκε χρησιμοποιώντας τον νάρθηκα (χώρος εισόδου) της πρώην εκκλησίας. Η αίθουσα προσευχής φωτίζεται από μεγάλο αριθμό παραθύρων.
